وقتی مینا جدی میشود ...

من اصلا فمینیست نیستم! فکر کنم تمام آدم‌هایی که خلق و خوی من رو دیدن میدونن با هر جور افراط و تفریطی مخالفم. حالا چه بخواد به نفعم باشه یا ضرر!

اینم قبول دارم که خیلی خانم‌ها رو نمیشه تحملشون کرد. از بس کند ذهنن و فضول. اما خب! مگه در جامعه ی ذکور ما چنین آدمهایی نداریم؟!

اصلا چرا هی میگیم زنها اینطوری،‌ زن ها اونطوری؟!

بعضی آدمها کند ذهنن،‌ بعضی بی ادبن، بعضی بد رانندگی مبکنن،  بعضی زیاد حرف میزنن، بعضی زیادی تو تیپن و ... ربطی هم به زن و مرد بودنشون نداره.

این روزها زیاد میشنوم که میگن:‌

- من آدم متعصبی نیستم اما . ...

- من به توانایی بانوان اعتقاد دارم اما ...

- دقت و ریز بینی زنان قابل تقدیر است اما ...

-  .......................................................اما .... 

 

ما یاد گرفتیم همیشه جایی برای فرار بذاریم. همیشه افکارمون رو در هاله ای از ابهام بیان کنیم. همیشه بتونیم توجیه کنیم. همیشه بتونیم همه رو راضی کنیم و هیچ وقت فرد خطاکار نباشیم ...

این مسئله برامون فرهنگ شده. در مورد تمام مسائل همین جوری برخورد میکنیم. باید یاد بگیریم شمشیرهامون رو از رو ببندیم. حرفهامون رو توی روی افراد بزنیم. و پای اعمالمون بایستیم.

  
نویسنده : مینا رضایی فرخ ; ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز ۱۱ اسفند ۱۳۸٧
تگ ها :